Δημοσιεύτηκε στην ψηφιακή εφημερίδα Ipaper
του Δημήτρη Κουκλουμπέρη
Έχουμε το δημόσιο που μας αξίζει; Κι αν δεν είναι όπως το επιθυμούμε, τι είναι αυτό που φταίει;
Η επίμαχη συζήτηση περί δημοσίου, δημοσίων υπαλλήλων, αποτελεσματικότητας παρεχόμενων υπηρεσιών, εξυπηρέτησης του πολίτη και αξιολόγησης προκαλούσε ανέκαθεν αντιπαραθέσεις όχι μόνο ανάμεσα στα κόμματα αλλά και εντός κοινωνίας.
Άλλωστε, δεν υπάρχει κυβέρνηση και πρωθυπουργός που να μην έχουν προβεί προεκλογικά σε βαρύγδουπες διακηρύξεις για το θέμα, οι οποίες μετεκλογικά καταλήγουν συνήθως να αραχνιάζουν στα συρτάρια, κάποιες φορές επιστρατεύονται στο μέσον της θητείας ως απειλή ή στην καλύτερη περίπτωση, η υλοποίησή τους παρασάγγας απέχει από τις αρχικές δεσμεύσεις. Κοντολογίς, όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν…
Μόνο την τελευταία εικοσιπενταετία μπορεί κανείς να θυμηθεί ουκ ολίγα συνθήματα (με πιο γνωστό την επανίδρυση του κράτους) αλλά και πλειάδα μεγαλόστομων υποσχέσεων για αποκομματικοποίηση, εξορθολογισμό, αξιοκρατία, διαφάνεια και άλλα παρόμοια, που όμως στο ελάχιστο έγιναν πράξη.
Από την άλλη, προφανώς στα χρόνια της Μεταπολίτευσης γενικότερα, έχουν υπάρξει και μεγάλες μεταρρυθμίσεις στο εν λόγω πεδίο. ΑΣΕΠ, Διαύγεια είναι οι κορυφαίες εξ αυτών.
Ωστόσο, γραφειοκρατία, διαφθορά και φαινόμενα υποβάθμισης της λειτουργίας του δημοσίου έχουν οδηγήσει σήμερα ένα σημαντικό τμήμα του κόσμου (αν αποδεχτούμε ως έγκυρες τις δημοσκοπήσεις) να υποστηρίζει δραστικές λύσεις σε θέματα ταμπού, όπως η άρση της μονιμότητας.
Σε αυτό το σκηνικό, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έριξε ένα πυροτέχνημα, ανακοινώνοντας ότι η ΝΔ θα εισηγηθεί τη συνταγματική αναθεώρηση του άρθρου για την μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Τίθενται δύο ερωτήματα: Με τρικ και λογική «πονάει χέρι – κόβει χέρι» θα διορθώσει τα κακώς κείμενα; Ποια μέτρα και ποιες πολιτικές λήφθηκαν αυτή την εξαετία και τι απέδωσαν;
Το δημόσιο χαρακτηρίζεται από αρκετούς ιερή αγελάδα. Για ορισμένους είναι ο μεγάλος ασθενής. Και για κάποιους άλλους, το εύκολο θύμα συκοφάντησης. Σε κάθε περίπτωση και μακριά από κομματικές διαστρεβλωτικές παρωπίδες ή παρωχημένες μυωπικές προσεγγίσεις, ας συμφωνήσουμε σε κάτι: Σοβαρό κράτος χωρίς σοβαρό και αξιόπιστο δημόσιο τομέα δε μπορεί να υπάρξει. Και κάτι ακόμη: Ο Ελευθέριος Βενιζέλος το 1911 έβαλε τη μονιμότητα στο Σύνταγμα για να προστατεύσει το δημόσιο και το δημόσιο συμφέρον από τις πελατειακές συμπεριφορές της εποχής. Έπειτα από έναν αιώνα και περισσότερο, τι έχει αλλάξει ως νοοτροπία;
