Δημοσιεύτηκε στην ψηφιακή εφημερίδα Ipaper
του Νικήτα Κανάκη, Αντιπροέδρου “ΓΙΑΤΡΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ”
Η έκθεση των Γιατρών του Κόσμου που δημοσιεύθηκε πρόσφατα αναφορικά με τον υποσιτισμό σε παιδιά και εγκύους στην Γάζα βασισμένη στα νέα στοιχεία των ιατρείων τους στην μαρτυρική λωρίδα είναι αποκαλυπτική.
Η έκθεση φωτίζει την αλυσιδωτή αντίδραση που πυροδοτείται από τη μείωση των επισιτιστικών αποθεμάτων και φτάνει έως την καταστροφή γεωργικών υποδομών και συστημάτων υγιεινής, καταλήγοντας σε μια βαθιά, οδυνηρή κρίση υποσιτισμού. Αναδεικνύει με σαφήνεια την άμεση σύνδεση ανάμεσα στην αύξηση των περιστατικών υποσιτισμού και στη δραματική μείωση της ανθρωπιστικής βοήθειας που εισέρχεται στα παλαιστινιακά εδάφη: μέσα σε μόλις δεκαοκτώ μήνες, ο οξύς υποσιτισμός στη Γάζα εκτινάχθηκε σε επίπεδα αντίστοιχα με εκείνα που καταγράφονται σε περιοχές που βιώνουν δεκαετίες βαθιάς ανθρωπιστικής εγκατάλειψης. Τα στατιστικά αυτά δεν είναι απλώς αριθμοί. Αντιστοιχούν σε παιδιά, οικογένειες, ολόκληρες κοινότητες που δίνουν καθημερινή μάχη για το αυτονόητο: την επιβίωση.
Τον Απρίλιο του 2025 ένα στα τέσσερα παιδιά και μία στις πέντε εγκύους ή θηλάζουσες, μεταξύ αυτών που εξετάστηκαν από τις ομάδες μας, βρισκόταν ήδη στο όριο ή είχε ξεπεράσει το σημείο του οξέος υποσιτισμού.
Όλα τα παραπάνω έρχονται να προστεθούν στις αναφορές των διεθνών οργανισμών για την εφιαλτική πραγματικότητα που εκτυλίσσεται στη Γάζα. Και, με έναν τρόπο σχεδόν τραγικά προβλέψιμο, μοιάζουν να αποτελούν το αναπόφευκτο επακόλουθο μιας ανθρωπιστικής καταστροφής που βαθαίνει μέρα με τη μέρα.
Η ουσία της έκθεσης όμως, περισσότερο και από τη φρίκη που περιγράφει, είναι εξόχως ανησυχητική.
Όχι τόσο γιατί τεκμαίρει με αδιάσειστα στοιχεία μια ακόμα πτυχή του διαρκούς εγκλήματος στη Γάζα. Ούτε μόνο γιατί αναδεικνύει με σοκαριστική καθαρότητα, τι σημαίνει να είσαι παιδί εκεί σήμερα.
Αλλά γιατί αποκαλύπτει μια νέα τακτική απέναντι στον άμαχο πληθυσμό. Τη συστηματική χρησιμοποίηση της πείνας ως όπλο πολέμου. Έναν ύπουλο, βάναυσο “αθόρυβο” αλλά αποτελεσματικό μηχανισμό καταστολής αλλά και εξόντωσης. Που πραγματοποιείται όχι μέσα σε ένα χάος πολέμου αλλά με έναν μεθοδικό και συστηματικό τρόπο. Και από ένα κράτος που διεκδικεί δάφνες νεωτερικότητας, συχνά αναφερόμενο ως “η μοναδική δημοκρατία στη Μέση Ανατολή”, ενώ φροντίζει με εμφατικό τρόπο να παραβιάζει κάθε πτυχή του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου.
Η Γάζα σήμερα αποτελεί μια μαύρη τρύπα στην ίδια την ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Και αυτό δεν έχει να κάνει με τον ποιον συμπαθείς και ποιον καταδικάζεις.
Δεν έχει να κάνει καν με τις επιθέσεις και τις βιαιοπραγίες. Με τις πολιτικές ευθύνες και πιθανές ιστορικές αντιστοιχίσεις
Δεν πρόκειται απλώς για μια ακόμα ανθρωπιστική καταστροφή.
Είναι πάνω από όλα κρίση ανθρωπιάς και ηθικής αποτυχίας. Μέσα από το πρίσμα της -πάντα αμφιλεγόμενης- «σωστής πλευράς» της Ιστορίας — από την οποία κρίνεται, τελικά, η ίδια η ψυχή της ανθρωπότητας.
