Δημοσιεύτηκε στην ψηφιακή εφημερίδα Ipaper
του Νίκου Λιονάκη
Στις πολιτικές όλες οι πλευρές μπορούν να επιμένουν να δηλώνουν δικαιωμένες για την έκβαση μιας υπόθεσης, ακόμα κι όταν το αποτέλεσμα και οι χειρισμοί που οδήγησαν σε αυτό, σπρώχνουν ακόμα στην πολιτική αναξιοπιστία στα μάτια των πολιτών. Όποιων εξ αυτών παρακολουθούν τελοσπάντων. Αυτές οι περιστάσεις περιγράφονται με τον νεολογισμό «πανωλεθρίαμβος». Σε κάθε τέτοια υπόθεση υπάρχουν τουλάχιστον δύο βεβαιότητες: Δεν μπορεί ποτέ να δικαιωθεί όλοι. Κάποιοι έχουν ηττηθεί με περισσότερο ή λιγότερο κόστος από άλλους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά απέτυχαν να συμφωνήσουν σε κοινή πρόταση για Προανακριτική. Τα έβαζαν και τα βάζουν με το ΠΑΣΟΚ για τη δική του πρόταση αλλά και γιατί δεν συνεννοήθηκε μαζί τους. Εκείνο δήλωσε δικαιωμένο βλέποντας το ναυάγιο τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ «σύρθηκε» να αναζητήσει υπογραφές στον μεγαλύτερο εχθρό του, τον Κασσελάκη, βγάζοντας τον από την απόλυτη αφάνεια. Αλλά και στην Κωνσταντοπούλου που τον περνά γενεές δεκατέσσερις. Ο Κασσελάκης παραχώρησε τις απαιτούμενες υπογραφές και ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε πρόταση. Σε εικοσιτέσσερις ώρες αυτή αποσύρθηκε μαζί με τη μετακίνηση των «κασελίστας» στη στήριξη της πρότασης των συγγενών των Τεμπών μαζί με την Κωνσταντοπούλου. Αλλά και τον Βελόπουλο και τη «Νίκη» που βρήκαν την ευκαιρία να μακιγιάρουν την ακροδεξιά ως αντισυστημισμό. Το ΠΑΣΟΚ θα επαίρεται ότι έχει μια από τις τρεις προτάσεις. Και η ΝΔ έχοντας την κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα υπερψηφίσει τη δική της πρόταση, βάσει του σκεπτικού της που όλη η αντιπολίτευση θα έπρεπε να χαρίσει στον Κ. Καραμανλή ένα standing ovation και να του πει συγγνώμη…
Στον πανωλεθρίαμβο η ήττα μπορεί να τους ακουμπά όλους. Την πολιτική, το αίσθημα δικαίου, τη δικαιοσύνη. Με αποτέλεσμα την περαιτέρω απογοήτευση των πολιτών. Όποιοι τουλάχιστον συνεχίζουν να παρακολουθούν, αρνούμενοι να δικαιώσουν το μηδενισμό και την ισοπέδωση που έπονται της απαξίωσης της πολιτικής και εκφράζουν ακόμη λιγότερη δημοκρατία.
