Μπορεί η Δευτέρα 30 Ιουνίου 2025 να γράφτηκε στο ημερολόγιο της κυβέρνησης ως ακόμη μία τελετή παράδοσης-παραλαβής, όμως ελάχιστοι την ένιωσαν πραγματικά σαν ημέρα γιορτής. Γιατί όσο κι αν προσπαθεί να φωτίσει κανείς μια σκηνή, η σκιά μένει. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, η σκιά του σκανδάλου στον ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν πολύ βαθιά για να καλυφθεί με χαμόγελα και καινούρια κοστούμια.
Η τοποθέτηση του Χρήστου Δερμεντζόπουλου στη θέση του υφυπουργού Ψηφιακής Διακυβέρνησης –μετά την παραίτηση Μπουκώρου– πραγματοποιήθηκε με όλα τα τυπικά της διαδικασίας: επίσημες δηλώσεις, φιλικές χειραψίες, οικογενειακή συνοδεία και, φυσικά, πολλά χαμόγελα. Πάρα πολλά χαμόγελα. Κάποιοι μάλιστα αναρωτήθηκαν αν ήταν τελετή ανάληψης υπουργικού χαρτοφυλακίου ή βάφτιση, από αυτές με τις μπομπονιέρες και τις φωτογραφίες με το σόι.
Γιατί το ερώτημα παραμένει: μπορεί να πανηγυρίζεις όταν αναλαμβάνεις ένα “χτυπημένο” χαρτοφυλάκιο, στον απόηχο ενός πολιτικού σεισμού που λαβώνει το κυβερνητικό προφίλ; Μπορεί ένας νομικός σύμβουλος ναυτιλιακής εταιρείας, που βαφτίζεται αιφνιδίως υφυπουργός ψηφιακής πολιτικής, να μπαίνει χαμογελαστός στο υπουργείο χωρίς να έχει προηγηθεί λίγη σοβαρότητα, χαμηλωμένοι τόνοι και—το βασικότερο—ένα «κεφάλι κάτω» και πολύ διάβασμα;
Ίσως ο ενθουσιασμός να ήταν ειλικρινής, ίσως πάλι να ήταν σκηνοθετημένος. Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν έμοιαζε με μέρα αυτοκριτικής ή πολιτικής συνείδησης. Και για ένα υπουργείο που καλείται να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη του πολίτη, η εικόνα έχει σημασία.
Όσο για τις εντυπωσιακές εμφανίσεις, τις αστραφτερές συζύγους και τις σφιχτές οικογενειακές αγκαλιές, ο χρόνος θα δείξει αν θα μείνουν στα κομμωτήρια και στα φλας ή αν θα περάσουν στο πεδίο της ουσίας. Γιατί το χαμόγελο είναι ωραίο, αλλά ο ψηφιακός μετασχηματισμός χρειάζεται πολύ πιο σφιγμένα δόντια.
