Ο Αλέξης Τσίπρας ρίχνει πετονιά κυρίως στον χώρο του ΠΑΣΟΚ, ελπίζοντας να κερδίσει κάποια ηχηρά στελέχη του σοσιαλιστικού–σοσιαλδημοκρατικού χώρου. Ωστόσο, οι πιθανότητες επιτυχίας του εγχειρήματος είναι περιορισμένες. Η κύρια δεξαμενή του θα παραμείνει ο ΣΥΡΙΖΑ και ένα κομμάτι της εκλογικής βάσης της Ζωής Κωνσταντοπούλου, κυρίως όσοι έχουν κουραστεί από τους θεατρικούς λεονταρισμούς της.
Στο νέο πολιτικό σχήμα δύσκολα χωρά ο Παύλος Πολάκης. Αν ο Τσίπρας θέλει να δώσει «άρωμα ανανέωσης», η διατήρηση ενός τόσο φθαρμένου, επιθετικού και διχαστικού προσώπου θα αναιρούσε το αφήγημά του. Εκτός, βέβαια, αν δούμε τελικά και… κόμμα Πολάκη, γιατί στη ριζοσπαστική αριστερά όλα είναι πιθανά.
Το μεγάλο πρόβλημα του Τσίπρα είναι ότι θέλει να εμφανιστεί με «νέα και λαμπερή» πολιτική πρόταση, αλλά τα υλικά του είναι παλιά και φθαρμένα. Η πολιτική του πορεία άφησε πίσω της βαριά λάθη: το τρίτο μνημόνιο, τα capital controls, τη συγκυβέρνηση με τον Πάνο Καμμένο, τη σκευωρία Novartis, την απειλή εξόδου από την ευρωζώνη, έναν χαλαρό ποινικό κώδικα. Δεν έκανε ποτέ ουσιαστική αυτοκριτική για αυτά.
Σήμερα, ο πρώην πρωθυπουργός ζητά να τον εμπιστευτούμε ξανά, πουλώντας την ίδια παλιά πραμάτεια, μόνο που το περιτύλιγμα έχει κιτρινίσει. Η πολιτική του φρεσκάδα έχει μετατραπεί σε πολιτική μούχλα. Και η θάλασσα όπου ψαρεύει, μοιάζει όλο και πιο ρηχή.
