Η προσπάθεια του Νίκου Ανδρουλάκη να βάλει τέλος στην εσωκομματική γκρίνια με την παρέμβασή του κατά Γερουλάνου, Διαμαντοπούλου και Δούκα, φαίνεται πως περισσότερο τροφοδότησε παρά έσβησε την εσωστρέφεια στο ΠΑΣΟΚ. Η «μάχη της ΔΕΘ» όχι μόνο δεν έδωσε το πολυπόθητο δημοσκοπικό άλμα, αλλά άνοιξε έναν νέο κύκλο εσωτερικών αμφισβητήσεων, που πλέον φανερώνει τη δυσκολία της ηγεσίας να χαράξει πειστική στρατηγική.
Ο Παύλος Γερουλάνος έθεσε εκ νέου ζήτημα στρατηγικής και ενεργοποίησης των οργάνων, δίνοντας μάλιστα «δίμηνη διορία» για ουσιαστικό συνέδριο. Η εκτίμησή του ότι ένα ενδεχόμενο κόμμα Τσίπρα θα απορροφήσει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και θα πιέσει το ΠΑΣΟΚ, προκάλεσε νέο γύρο συζητήσεων, με τον ίδιο να επιμένει πως «η κριτική δεν είναι εσωστρέφεια αλλά ενέργεια».
Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Χάρης Καστανίδης άφησε αιχμές για την απουσία σαφούς στρατηγικής που να οδηγεί στην πρωτιά, κατηγορώντας την ηγεσία ότι δεν συγκαλεί συλλογικά όργανα. «Δεν γίνεται να μιλάμε για στόχο πρωτιάς χωρίς σχέδιο και χωρίς συναπόφαση», σχολίασε δηκτικά.
Η Άννα Διαμαντοπούλου, από την πλευρά της, προσπάθησε να κατεβάσει τους τόνους μετά τη σύγκρουση με τη Χαριλάου Τρικούπη, δηλώνοντας ότι σέβεται τον πόνο και τον αγώνα της κ. Καρυστιανού, παρά τις δηλώσεις που είχαν ενοχλήσει.
Η εικόνα, ωστόσο, είναι αποκαλυπτική: ο Ανδρουλάκης δείχνει να μην μπορεί να επιβάλει πειθαρχία και να συσπειρώσει το κόμμα, την ώρα που κορυφαία στελέχη σφυροκοπούν τη στρατηγική του και ζητούν συνέδριο «ουσίας». Με το δημοσκοπικό ταβάνι να παραμένει χαμηλά και τις φήμες για κόμμα Τσίπρα να αιωρούνται, το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να σπαταλά δυνάμεις σε έναν φαύλο κύκλο εσωστρέφειας, τη στιγμή που θα έπρεπε να πείθει την κοινωνία ότι αποτελεί εναλλακτική διακυβέρνησης.
Η εσωκομματική αμφισβήτηση μπορεί να μην είναι άμεση απειλή για την ηγεσία Ανδρουλάκη, όμως αποδυναμώνει τη δυνατότητα του ΠΑΣΟΚ να χτίσει δυναμική. Αντί για ενιαία στρατηγική, η Χαριλάου Τρικούπη δείχνει να βυθίζεται σε μια ατέρμονη εσωτερική συζήτηση που κάνει το κόμμα να μοιάζει περισσότερο με «θερμοκήπιο αντιπαραθέσεων» παρά με δύναμη εξουσίας.
