Το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα μπαίνει στο πιεστήριο και κάποιοι ήδη το διαβάζουν σαν πολιτικό προσκλητήριο. Επισήμως είναι εξομολόγηση – ανεπίσημα, είναι μανιφέστο. Όχι για την Αριστερά που ξέραμε. Για την επόμενη.
Από τη Γουτεμβέργη… στο comeback;
Το αφήγημα ξεκινά από το ’15, περνάει από το δημοψήφισμα, τη Βάρκιζα των μνημονίων και φτάνει ως την ήττα του ’19. Αυτοκριτική υπάρχει. Αλλά και… προφητεία για το μέλλον. Η “πυξίδα” στο τέλος του βιβλίου μοιάζει με προσχέδιο πολιτικής πλατφόρμας.
Η βουλευτική έδρα και το χαλί
Αυτό όμως που τρίζει είναι η βουλευτική του έδρα. Οι πληροφορίες λένε ότι ετοιμάζεται να την παραδώσει. Όχι για ξεκούραση, αλλά για να ανοίξει δρόμο. Και το κάνει πρώτος, για να ζητήσει το ίδιο από όσους τον ακολουθήσουν: όποιος θέλει να έρθει, φέρνει την παραίτησή του μαζί.
Όχι ΣΥΡΙΖΑ Νο2 – νέο μαγαζί
Το κόμμα που ετοιμάζει δεν θα έχει Πολάκη, Φίλη ή Τσακαλώτο. Ούτε έδρες. Ούτε βαρίδια. Θα είναι “φρέσκο”, με βλέμμα στο Κέντρο, και στόχο… διψήφιο. Με ρήτρα παραίτησης, δύσκολα θα γεμίσει στελέχη. Αλλά ο ίδιος δεν παίζει για την τρίτη θέση.
Και στο Μαξίμου;
Ξέρουν. Περιμένουν. Άλλοι χαμογελάνε, άλλοι ιδρώνουν. Όλοι με την ίδια απορία: ο Αλέξης επιστρέφει για να γράψει βιβλίο – ή για να ξαναγράψει τον εκλογικό χάρτη;
