Musique, κρασί και σοσιαλισμός
Στο Musique Café στο Παγκράτι στήθηκε χθες το βράδυ μια μικρή –αλλά διόλου τυχαία– σύναξη της παλιάς (και όχι τόσο παλιάς) Κεντροαριστεράς. Στο ίδιο τραπέζι θεάθηκαν ο Νίκος Μπίστης, ο Θόδωρος Μαργαρίτης και ο δημοσιογράφος Ανδρέας Παπαδόπουλος, να συζητούν ήρεμα – μέχρι που κατέφτασε και η Όλγα Γεροβασίλη, ανεβάζοντας αισθητά το πολιτικό ενδιαφέρον της βραδιάς.
Η συνέχεια μάλλον είχε… σοσιαλιστικό βάθος, αλλά λιγότερη δημοσιογραφική κάλυψη, αφού από ένα σημείο και μετά αποχώρησα. Πάντως, αν κρίνουμε από τη σύνθεση και τη διάθεση, ήταν μια από αυτές τις νύχτες που ο σοσιαλισμός ξενυχτάει. Το αν ξημερώνει με πονοκέφαλο ή με νέες ιδέες, μένει να φανεί.
Ο Πατέλης, τα ζώα και τα βλέμματα στα παρασκήνια
Το μισό υπουργικό έψαχνε να βρει σε ποια έκθεση σύρθηκε ο πρωθυπουργός μετά την παρουσίαση του βιβλίου του Αλέξη Πατέλη. Λίγοι είχαν καταλάβει ότι το βράδυ θα συνέχιζε στο ΕΜΣΤ και στην έκθεση «Why Look at Animals?», με τον τίτλο να προκαλεί απορίες και πειράγματα. «Πάλι καλά που δεν πήγε ο Βορίδης» σχολίασε με νόημα κυβερνητικός βουλευτής.
Ο Κυριάκος και η Μαρέβα, όμως, είχαν λόγο για την παρουσία τους εκεί. Δεν ήταν απλώς μια βραδινή έξοδος πολιτισμού. Ήταν και σήμα – σε όσους ξέρουν να το διαβάζουν. Με το βλέμμα στραμμένο στην Ευρώπη, η κυβέρνηση χτίζει προφίλ: από τα spreads της οικονομίας στα δικαιώματα των… μη ανθρώπινων ζωών. Από τη σκληρή κανονικότητα στη «μαλακή ισχύ».
Λένε πως ο Πατέλης επέμενε και πως δεν ήταν μόνο δική του ιδέα η σύνδεση «επενδυτικής βαθμίδας» και «δικαιωμάτων». Το σίγουρο είναι ότι η βραδιά είχε αποδέκτες. Όχι απαραίτητα εντός συνόρων.
Κάτι πήγε πολύ λάθος φέτος…
Δέκα χιλιάδες διορισμοί! Νούμερο-ρεκόρ για μια χώρα που κάθε χρόνο βλέπει τα θρανία να αδειάζουν. Κι όμως, τα σχολεία έχουν περισσότερα κενά από ποτέ. Κι όχι απλώς κενά, αλλά εκρηκτικά – από τα νησιά μέχρι τις μεγάλες πόλεις.
Οι 10.000 μόνιμοι δεν έφτασαν ούτε για αρχή. Ήδη στήνονται λίστες για νέους αναπληρωτές, λες και η αρχή της σχολικής χρονιάς είναι μια πρόβα που πήγε στραβά. Πού κόλλησε το σύστημα; Στον σχεδιασμό; Στην κατανομή; Στο ποιος έβαλε ποιον και πού;
Ένα είναι σίγουρο: με τέτοιο αριθμό διορισμών, κάποιος έπρεπε να είχε βρει λύση. Αντί γι’ αυτό, τρέχουμε ξανά πίσω από το πρόβλημα. Με… πιστοποιητικά επιτυχίας, αλλά χωρίς καθηγητές στην τάξη.
Καλή διάθεση, αλλά… με ζυγαριά
Το κλίμα στην εκδήλωση του Ευριπίδη Στυλιανίδη ήταν, πράγματι, καλό. Κομψές παρουσίες, χαμόγελα, χειραψίες, λόγια θεσμικά. Και γιατί να μην ήταν; Όλοι στο ίδιο κόμμα ανήκουν — τουλάχιστον στα χαρτιά.
Μόνο που στις λεπτομέρειες φαινόταν και το άλλο έργο. Οι ματιές που απέφευγαν η μία την άλλη. Οι καθυστερημένες αφίξεις. Οι «σύντομες παρουσίες». Όλοι για τον ίδιο σκοπό εργάζονται, σωστά; Μόνο που κάποιοι έχουν άλλη ερμηνεία για το τι σημαίνει «σκοπός». Κι άλλοι, για το ποιος πρέπει να τον εκπροσωπεί.
Το όνομα που μένει
Μου το είχαν πει πριν χρόνια, σχεδόν προφητικά: «Θυμήσου αυτό το όνομα, Κυριάκος Πιερρακάκης». Και το κράτησα. Όπως φαίνεται, δεν ήμουν ο μόνος.
Εντός συνόρων, το έχουμε εμπεδώσει πια – με ψηφιακές υπογραφές, εφαρμογές και… αθόρυβη δουλειά. Τώρα αρχίζουν να το εμπεδώνουν και εκτός. Όταν βλέπεις τεχνοκράτες και διπλωμάτες να τον σημειώνουν στα τεφτέρια τους, ξέρεις ότι κάτι μαγειρεύεται για το μέλλον.
Οι “παλιοί” της Κεντροαριστεράς
Παρακολουθώντας την Κεντροαριστερά στα social media, είναι δύσκολο να μη σταθεί κανείς στις παρεμβάσεις δύο γνώριμων προσώπων: του Θόδωρου Μαργαρίτη από το ΠΑΣΟΚ και του Νίκου Μπίστη, που κινείται, κατά δήλωσή του, στον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς – αν και, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν είναι ξεκάθαρο σε ποιο κόμμα βρίσκεται σήμερα. Το πιθανότερο είναι πως ούτε ο ίδιος έχει αποφασίσει ακόμα σε ποιο θα καταλήξει. Αλλά δεν είναι και δύσκολο να το μαντέψουμε, αν κοιτάξει κανείς προς… Αλέξη μεριά.
Όσο για τον Θόδωρο Μαργαρίτη, για την ώρα δηλώνει ΠΑΣΟΚ – όπως άλλωστε και ο πρόεδρος Νίκος Ανδρουλάκης. Τουλάχιστον αυτό δεν αλλάζει προς το παρόν.
