[ad_1]
Δημοσιεύτηκε στην ψηφιακή εφημερίδα Ipaper
του Νίκου Λιονάκη
Στις αρχές του Δεκεμβρίου του 2024, ο πρόσφατα αναβαπτισμένος από την εσωκομματική κάλπη Νίκος Ανδρουλάκης καθόταν στην άλλη άκρη του καναπέ στο γραφείο του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Βουλή. Ο συμβολισμός και η δυναμική της εικόνας ήταν σαφής. Αυτή όμως εξατμίστηκε και ο στόχος για το ξεπέρασμα του ψυχολογικού δημοσκοπικού ορίου του 20% τείνει να γίνει για το ΠΑΣΟΚ υπαρξιακός στόχος παραμονής σε διψήφιο ποσοστό.
Οι τεκτονικές μεταβολές στον πολιτικό χάρτη έχουν θέσει σε αμφισβήτηση τις έως τώρα σταθερές των κομμάτων, σε τέτοιο σημείο ώστε πέντε μήνες μετά από αυτή τη θεσμική συνάντηση να μην μπορεί κανείς να διατυπώνει εκλογικές βεβαιότητες. Τα περιθώρια αναπροσαρμογών που δημιουργεί αυτή η αμφιβολία, επιτρέπουν σε διάφορες πλευρές ή πρόσωπα της αντιπολίτευσης να οραματίζονται έναν πρωταγωνιστικό ρόλο που θα μπορούσαν να επιδιώξουν να έχουν.
Το πλασάρισμα της Πλεύσης Ελευθερίας στη δεύτερη θέση και η διαφαινόμενη παγίωση της στην κατάταξη που μέχρι πρότινος κατείχε το ΠΑΣΟΚ επιτρέπει στη Ζωή Κωνσταντοπούλου να «ονειρεύεται». Και να προχωρά σε δηλώσεις προορισμένες να γίνουν βάιραλ, όπως αυτή ότι το συζητά με τον εαυτό της το ενδεχόμενο να γίνει η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός. Οι ατάκες όμως μάλλον δεν αρκούν για να καλύψουν την προγραμματική αδυναμία, ακόμα κι αν η ίδια επαναλαμβάνει ότι διαρκώς το κόμμα της μαθαίνει, εξελίσσεται και προετοιμάζεται.
Σε αυτό ακριβώς το σημείο, εδράζεται η πεποίθηση του ΠΑΣΟΚ -αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ- ότι το κόμμα της Ζ. Κωνσταντοπούλου θα γλιστρά προς τα κάτω όσο θα τίθενται στο επίκεντρο τα οικονομικά ζητήματα. Αυτή η ανάλυση αποκρυσταλλώθηκε και στην απόφαση της Χαρ. Τρικούπη να προχωρήσει σε επανεκκίνηση ρίχνοντας όλο το βάρος στο προγραμματικό επίπεδο. Παρομοίως ο ΣΥΡΙΖΑ, που αιμορραγεί προς την Πλεύση Ελευθερίας και που σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζει και το μείζον πρόσθετο πρόβλημα να τείνει προς την παγίωση μιας εικόνας «μικρομεσαίου» κόμματος λόγω των χαμηλών ποσοστών του, ήδη προχωρά σε σειρά εξορμήσεων που αποσκοπούν, ενόψει και του συνεδρίου του, να ξαναπιάσει προγραμματικά το νήμα με τους απλούς πολίτες. Διότι «καλά τα TikTok, αλλά όταν η κυβέρνηση ανακοινώνει μέτρα, πρέπει μαζί με την κριτική σου να μπορείς να αντιπαραβάλλεις και ολοκληρωμένες αντιπροτάσεις», όπως σχολίαζαν στην iPaper στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ, αφότου το ΠΑΣΟΚ αλλά και η Νέα Αριστερά απέρριψαν τη συμπόρευση μαζί του προκειμένου να επιδιωχθεί η πολιτική ανατροπή, βρίσκεται ακόμα σε πιο δύσκολη θέση και ίσως, αν δεν αλλάξουν τα πράγματα, σε στρατηγικό αδιέξοδο σε ό,τι αφορά στον πρωταγωνιστικό ρόλο που αξιώνει να διαδραματίσει. Από την άλλη, οι μόνες προοπτικές συνεργασίας που διαφαίνονται, αφορούν σε ένα δειλό προς ώρας φλερτ από την πλευρά του Στ. Κασσελάκη και της αναιμικής παρουσίας του κόμματος του, προς την Πλεύση Ελευθερίας, υπό το πρόσχημα κάποιας «αντισυστημικότητας».
Αυτό το κενό στην προοδευτική αντιπολίτευση επιτρέπει και τη διαρκή σεναριολογία γύρω από το πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος συνεχίζει αδιάκοπα με παρεμβάσεις του να υποδεικνύει την κατεύθυνση που κατά τη γνώμη του πρέπει να έχει η προοδευτική πυξίδα…
[ad_2]
