Ένα ιδιόμορφο γεωοικονομικό σκηνικό διαμορφώνεται γύρω από το Λιμάνι της Θεσσαλονίκης, με φόντο την παρουσία του Ιβάν Σαββίδη στον ΟΛΘ, η οποία φαίνεται πως ενοχλεί ποικίλα –και ισχυρά– συμφέροντα. Παρά τις πιέσεις που δέχεται, είτε από κύκλους που συνδέονται με τη γαλλική Dreyfus, είτε από αμερικανικούς και κυβερνητικούς μηχανισμούς, ο Σαββίδης επιμένει στη στρατηγική του, προχωρώντας σε μια σοβαρή αναδιοργάνωση που σκοπό έχει να θωρακίσει το λιμάνι και να ενισχύσει τη θέση της Θεσσαλονίκης ως διεθνούς διαμετακομιστικού κόμβου.
Όπως όλα δείχνουν, υπάρχουν συγκεκριμένες στοχευμένες κινήσεις αποδυνάμωσης της παρουσίας του στον ΟΛΘ, με επίκεντρο την επένδυση στον προβλήτα 6 και το χρηματοδοτικό της σκέλος. Παρότι φημολογείται δυσκολία ανεύρεσης ρευστότητας, ο ίδιος έχει εξασφαλίσει τη στήριξη ενός πολύ ισχυρού Έλληνα εισηγμένου επιχειρηματία, με τον οποίο τον συνδέει προσωπική και επιχειρηματική σχέση εμπιστοσύνης – ένας παράγοντας που ενδεχομένως θα αποδειχθεί καθοριστικός για την υλοποίηση του έργου.
Παράλληλα, η εμπλοκή γαλλικών δυνάμεων, όπως η Dreyfus και η CMA CGM, δεν είναι τυχαία και ενδεχομένως υποκρύπτει ενορχηστρωμένες προσπάθειες επανατοποθέτησης στον ΟΛΘ με στόχο την αποδυνάμωση της επιρροής του Σαββίδη, ο οποίος εξ αρχής λειτούργησε ως πυλώνας σταθερότητας και ανάπτυξης για το λιμάνι.
Σε αυτό το περιβάλλον, η επιλογή της Αγγελικής Σαμαρά ως νέας Προέδρου του ΟΛΘ αποδεικνύεται όχι μόνο σοφή, αλλά και εξαιρετικά κρίσιμη. Με ακαδημαϊκή συγκρότηση, εμπειρία στη διοίκηση και ουσιαστική γνώση των λιμενικών και διαμετακομιστικών υποδομών, η κ. Σαμαρά αποτελεί υπόδειγμα τεχνοκράτη με ηθική ακεραιότητα και ικανότητα στρατηγικού σχεδιασμού.
Η παρουσία της ενισχύει τη διοικητική δομή του ΟΛΘ και στέλνει σαφές μήνυμα: ο Σαββίδης δεν εγκαταλείπει, αλλά αντεπιτίθεται με πρόσωπα ουσίας και κύρους.
Η νέα σελίδα που ανοίγεται για τον ΟΛΘ, με επίκεντρο την αξιοποίηση του προβλήτα 6, δεν είναι απλώς μία ακόμη επιχειρηματική κίνηση. Είναι μια κίνηση υψηλής εθνικής και γεωπολιτικής σημασίας, που αποδεικνύει ότι η παρουσία του Ιβάν Σαββίδη στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης παραμένει καταλύτης – όχι εμπόδιο – για την αναβάθμιση του ρόλου της Ελλάδας στα Βαλκάνια και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
