Η τελευταία δημοσκόπηση φέρνει τον ΣΥΡΙΖΑ… έξω από το Κοινοβούλιο, με την εκτίμηση ότι κινείται στο 2,9% – ήτοι κάτω ακόμα κι από το ψυχολογικό όριο του 3%. Απίστευτο για μια μείζονα αντιπολιτευτική δύναμη που υπήρξε κυβερνητικός πόλος. Αντί όμως για ανασυγκρότηση, στο κόμμα επικρατεί απολύτως εσωστρεφές… λουτρό αίματος.
Από κόμμα εξουσίας σε πολιτικό φασόν
Αφού το κέρδιζε με τα λόγια στους καφενέδες και τις πλατείες, ο ΣΥΡΙΖΑ έμαθε να παίζει σπαστά με τη δημοσκοπική πραγματικότητα. Κι εκεί που νόμιζε πως έχει δυνατό brand, βλέπει τώρα τη… βαριά του βαλίτσα να πετιέται στην άκρη. Και τι κάνει αυτή τη στιγμή; Ευλογεί τον θυμό, ψάχνει εσωτερικά για «προδότες», και ονειρεύεται συνέδρια που δεν θα του αλλάξουν ρότα.
Εσωστρέφεια: Το νέο “πολιτικό σχέδιο”
Αντί να κοιτάξει πώς θα προσελκύσει κόσμο, ο ΣΥΡΙΖΑ ασχολείται με «ποιος είπε τι μέσα στην Κουμουνδούρου». Τα στελέχη ξεσπούν εναντίον της δημοσκόπησης και του… δημοσκόπου, ως εξωτερικής εχθρικής δύναμης. Κι όταν λένε «εχθρικής», εννοούν όποιον δεν τους δείχνει με 20%. Υποσχέθηκαν την “πολιτική αλλαγή” – αλλά τελικά έφεραν πολιτική παλινδρόμηση.
Μαθηματικά απογοήτευσης
Με 2,9% δεν μπαίνεις στη Βουλή – ούτε για… φωτογραφία! Αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα: ψηφοφόροι περνούν σε ΠΑΣΟΚ, ακροδεξιά ή σε μικρότερους σχηματισμούς . Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ φιγουράρει ως μια παχύσαρκη σκιώδης δύναμη χωρίς ουσία και με ρηχές θέσεις.
Τι συνέβη;
-
Δεν βρήκαν νέο αφήγημα, πέρα από το «ο Μητσοτάκης φταίει».
-
Αντί για στρατηγική, μίλησαν για «ανώδυνα τηλεφωνήματα» και «λιβυκά!».
-
Εσωστρέφεια με αποχωρήσεις στελεχών πριν το συνέδριο, χωρίς κανένα σχέδιο για το τι θα ακολουθήσει
Και τώρα;
Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αποφασίσει: Θα μείνει κόμμα-αναμνηστικό ή θα ανασυνταχθεί γύρω από νέο όραμα; Η εσωστρέφεια και οι συζητήσεις πόλης δεν αρκούν.
Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: με 3% δεν χτίζεις παράταξη. Χτίζεις κλαμπ αγανακτισμένων, διαλυμένο, χωρίς διαδοχή και όραμα. Αν δεν πάρετε το μάθημα, οι ψηφοφόροι δεν θα επιστρέψουν. Γιατί όταν ένας πολιτικός οργανισμός πέφτει στην παγίδα της ανακύκλωσης ιδεών και προσωπείων, καταλήγει απλά… ανύπαρκτος.
