Δημοσιεύτηκε στην έντυπη εφημερίδα Today Press
Πενήντα ένα χρόνια πέρασαν από εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 1974, τότε που η Κύπρος μάτωσε, διαμελίστηκε, προδόθηκε. Ήταν 20 Ιουλίου όταν τα τουρκικά στρατεύματα εισέβαλαν στο νησί, με την πρόφαση της «προστασίας» του τουρκοκυπριακού πληθυσμού. Στην πραγματικότητα, όμως, επρόκειτο για μια καλά σχεδιασμένη επιχείρηση κατοχής, που άφησε πίσω της χιλιάδες νεκρούς, αγνοούμενους, πρόσφυγες και μια πατρίδα κομμένη στα δύο.
Σήμερα, 51 χρόνια μετά, η πληγή παραμένει ανοιχτή. Οι δρόμοι της Κερύνειας, της Αμμοχώστου, της Μόρφου – δρόμοι που κάποτε αντηχούσαν από παιδικά γέλια και τον ήχο της ζωής – παραμένουν σιωπηλοί κάτω από την κατοχή. Οι άνθρωποι που γεννήθηκαν εκεί έχουν πια γεράσει, κρατώντας στις καρδιές τους τα κλειδιά των σπιτιών τους, σαν ιερά φυλακτά της μνήμης και της ελπίδας.
Το σύνθημα «Δεν ξεχνώ» δεν είναι απλώς μια φράση ή ένα τυπικό σύνθημα. Είναι καθήκον, είναι χρέος ιστορικό και ηθικό. Είναι ο τρόπος να κρατάμε ζωντανή τη μνήμη των ανθρώπων που χάθηκαν, των οικογενειών που ξεριζώθηκαν, των δικαιωμάτων που καταπατήθηκαν. Δεν ξεχνώ σημαίνει πως δεν αποδέχομαι τη λήθη, δεν συμφιλιώνομαι με την αδικία, δεν παραιτούμαι από την απαίτηση για δικαίωση.
Η Κύπρος παραμένει διχοτομημένη, με το βόρειο τμήμα της υπό τουρκική κατοχή. Οι προσπάθειες για λύση στο Κυπριακό ζήτημα συνεχίζονται, συχνά σκοντάφτοντας σε πολιτικές σκοπιμότητες, σε εθνικισμούς και σε διεθνείς αδιαφορίες. Όμως δεν πρέπει να παραιτηθούμε. Η ειρήνη, η δικαιοσύνη και η επανένωση της Κύπρου είναι δικαίωμα όλων όσοι οραματίζονται ένα μέλλον χωρίς φράκτες και συρματοπλέγματα.
Η Κύπρος δεν είναι ένα κομμάτι γης. Είναι η ψυχή των ανθρώπων της, η ιστορία τους, ο πολιτισμός και οι μνήμες τους. Είναι το τραγούδι που μιλά για την Καρπασία και την Αμμόχωστο, είναι τα μνημεία, οι εκκλησίες και τα σχολεία που περιμένουν να ξαναγεμίσουν φωνές.
Σε αυτόν τον μισό αιώνα που πέρασε, η λήθη απειλεί να γίνει συνήθεια. Όμως εμείς οφείλουμε να θυμόμαστε. Όχι για να φλογίσουμε το μίσος, αλλά για να κρατήσουμε άσβεστη την αλήθεια. Για να θυμίζουμε πως η ελευθερία δεν είναι δεδομένη, πως η πατρίδα δεν ξεχνιέται, πως τα όνειρα για επιστροφή και δικαιοσύνη δεν πεθαίνουν.
Δεν ξεχνώ σημαίνει ελπίζω, αγωνίζομαι, περιμένω. Για μια Κύπρο ελεύθερη, ενωμένη, ειρηνική. Για μια πατρίδα που διεκδικεί να ξαναβρεί την ψυχή της.
Επιστροφή του Κυπριακού στην κορυφή της διεθνούς ατζέντας
«Οκτώ χρόνια μετά το Crans Montana και την αδράνεια που έφερε σε σχέση με το Κυπριακό, είναι εξαιρετικά σημαντικό το γεγονός ότι πλέον το Κυπριακό βρίσκεται στην κορυφή της ατζέντας του Γενικού Γραμματέα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, ο οποίος τοποθέτησε Προσωπική Απεσταλμένη, έτσι ώστε να μπορεί να παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις αυτές», δήλωσε ο Έλληνας Υπ.Εξ., Γιώργος Γεραπετρίτης μετά το πέρας της Άτυπης Πενταμερούς για το Κυπριακό, στη Νέα Υόρκη.
Και πρόσθεσε: «Είχαμε μια εξαιρετικά παραγωγική συζήτηση. Αναλάβαμε να αξιολογήσουμε τα θετικά μέτρα, τα οποία είχαν αποφασιστεί στη Γενεύη πριν από μερικούς μήνες. Διαπιστώθηκε ότι υπήρξε ολοκλήρωση των μέτρων αυτών σε τέσσερα από τα έξι κεφάλαια. Και ήδη προστέθηκαν τέσσερα ακόμα για να μπορέσει να συνεχιστεί αυτή η πορεία για Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, τα οποία θα δημιουργήσουν ένα πρόσφορο έδαφος για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε σε μια πιο ουσιαστική συζήτηση σε σχέση με μια ενιαία Κύπρο, η οποία θα κινείται στο πλαίσιο των Ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.
Το μήνυμα μιας ενιαίας Κύπρου είναι σήμερα αναγκαίο στον κόσμο, ο οποίος βιώνει εμφύλιους σπαραγμούς, βιώνει πολέμους και βιώνει ένα μεγάλο επίπεδο μισαλλοδοξίας.
Είναι ιδιαίτερα σημαντικό η ελληνική κυβέρνηση, σε σύμπνοια με την Κυπριακή Δημοκρατία, να συνεχίσει αυτή τη μεγάλη προσπάθεια, τον εθνικό στόχο που είναι η επανένωση της Μεγαλονήσου».
