Σκάβουν τον λάκκο τους…
Στο Μαξίμου δεν ιδρώνει αυτί. Όσο η αντιπολίτευση ουρλιάζει για “Καμόρες” και “χούντες”, ο Μητσοτάκης μετράει ποσοστά και βλέπει μονόδρομο προς την επανεκλογή. Οι άλλοι; Σαν να δούλεψαν όλοι μαζί για να τον βγάλουν ξανά πρωθυπουργό. Και δεν είναι μόνο η τοξικότητα – είναι η απόγνωση. Στον ΣΥΡΙΖΑ ακόμα ψάχνουν το αφηγηματικό manual, στο ΠΑΣΟΚ παλεύουν με τον καθρέφτη.
Οι γνωρίζοντες λένε πως τα γκάλοπ δείχνουν σταθερά: το κοινό ψάχνει σταθερότητα, όχι καταγγελίες. Και κάπου εκεί, ο Τσίπρας – με όλα του τα βαρίδια – επιστρέφει σαν φάντασμα έτοιμο να καταπιεί ό,τι απέμεινε από την Κουμουνδούρου και να “τσιμπήσει” από τη Χαριλάου Τρικούπη. Αν του το επιτρέψουν. Γιατί, όπως μου λένε κάτι παλιά “πράσινα” πουλάκια, αν το ΠΑΣΟΚ συνεχίσει να παριστάνει τον ΣΥΡΙΖΑ του 2013, τότε και η Πλεύση θα τους προσπεράσει.
Κατά τ’ άλλα, στην “γκρίζα ζώνη” των δημοσκοπήσεων κοιμούνται εκλογικές βόμβες – και κανείς δεν έχει manual απενεργοποίησης.
Χρήσιμος… αλλά για ποιον;
Μου το σφύριξαν τα πουλάκια: ο Τσίπρας δεν επέστρεψε για να πάρει εκδίκηση – γύρισε για να γίνει χρήσιμος. Το ερώτημα είναι για ποιον… Για την Αριστερά που έχει σκορπίσει στα τέσσερα σημεία του λαϊκισμού ή για τον Μητσοτάκη που βρίσκει απέναντί του χάος αντί για πολιτικό αντίπαλο;
Κάποιοι στο παρασκήνιο μιλούν για «νέο Αλέξη», πιο ώριμο, πιο συναινετικό. Άλλοι, πιο σκληροί, λένε πως «ο παλιός Αλέξης με νέο κουστούμι δεν είναι μεταρρύθμιση, είναι μεταμφίεση». Το βέβαιο είναι ότι, είτε ως αντίπαλος είτε ως εν δυνάμει σύμμαχος, ο Τσίπρας μένει στο τραπέζι. Κι αυτό, κάποιοι στην Κουμουνδούρου το βρίσκουν εφιαλτικό – και κάποιοι στο Μαξίμου, σχεδόν παρήγορο.
Το ΠΑΣΟΚ; Παίζει ξανά τον ρόλο του πολιτικού κομπάρσου, κοιτώντας αν θα το καλέσουν στη σκηνή για δεύτερο ρόλο. Αν συνεχίσει να μιλά σαν μικρογραφία του 2012, θα μείνει να χειροκροτεί από τις κερκίδες.
Το «λιγότερο Κράτος» έχει όνομα και χρονοδιάγραμμα
Μαθαίνω πως στο τελευταίο Υπουργικό δεν μίλησαν απλώς για μεταρρυθμίσεις – μοίρασαν ρολόγια. Όλα να μετράνε αντίστροφα. Από τα Πολεοδομικά μέχρι το Κτηματολόγιο, από τις άδειες μέχρι τις χωροθετήσεις, οι υπηρεσίες μπαίνουν στη γραμμή. Όχι από έμπνευση – από εντολή.
Στο Μαξίμου ξέρουν καλά πως ο μόνος τρόπος να χτυπηθεί η διαφθορά είναι να της κόψεις το χρόνο. «Ό,τι κλείνει σε εβδομάδα, δεν προλαβαίνει να λαδώσει» λέει άνθρωπος που ξέρει τη μάχη από μέσα. Και εκεί πατάνε – στο 25% λιγότερη γραφειοκρατία, στο 100% περισσότερη ψηφιοποίηση.
Το πολιτικό μήνυμα είναι καθαρό: αν δεν γίνει τώρα, δεν θα γίνει ποτέ. Κι όσοι ποντάρουν σε ένα Κράτος-λάστιχο, με υπαλλήλους άφαντους και υπηρεσίες σε ρελαντί, ας προετοιμάζονται για απόσυρση. Το νέο «λιγότερο Κράτος» δεν είναι σύνθημα – είναι deadline.
Οι 25 εντολές
Σου λένε για μεταρρυθμίσεις, αλλά εννοούν επιχειρησιακό σχέδιο πολέμου. Κυκλοφορεί στα υπουργεία μια λίστα με 25 «προτεραιότητες» – μην την πεις και δεκάλογο, γιατί είναι το διπλάσιο και κάτι. Το μήνυμα του πρωθυπουργού ήταν σαφές: το επόμενο εξάμηνο, ό,τι δεν προχωρήσει, καίγεται.
Οι παροικούντες το Μαξίμου μιλούν για deadline που δεν σηκώνει ούτε μισή καθυστέρηση. Ονόματα δεν λέμε, αλλά ήδη δύο υπουργοί μπήκαν σε «καθεστώς αυξημένης επίβλεψης». Το κλίμα είναι «ή τώρα ή ποτέ» – γιατί ο χρόνος για το Ταμείο Ανάκαμψης τελειώνει και οι κάμερες γράφουν.
Οι ρυθμίσεις για στρατό, δικαιοσύνη, ψηφιοποίηση, μεταρρυθμίσεις σε υγεία, παιδεία, στεγαστικό και ΕΣΥ, δεν είναι πια εξαγγελίες – είναι checkpoints. Κι όπως ψιθυρίζουν συνεργάτες του πρωθυπουργού, «σε έξι μήνες θα ξέρουμε ποιοι μπορούν να ακολουθήσουν και ποιοι απλώς περίμεναν τη θερινή ραστώνη».
Μόνο ο Αρχιεπίσκοπος δεν τηλεφωνεί
Όταν ο Νίκος Δένδιας σηκώνει το τηλέφωνο, δεν περιμένει να του ευχηθούν… καλές διακοπές. Οι πιέσεις για τους κληρωτούς στο Πολεμικό Ναυτικό είναι διαχρονικές, εξουθενωτικές και –σύμφωνα με τον ίδιο– τόσο διακομματικές που «μόνο ο Αρχιεπίσκοπος δεν παίρνει τηλέφωνο» για να σώσει το καμάρι της οικογένειας από το κατάστρωμα.
Στο ΥΠΕΘΑ βράζει η αλήθεια: οι μάχιμες μονάδες των ναυτών έχουν πιάσει πάτο – μόλις 5%. Αντίθετα, στα Πολεμικά Μουσεία δεν πέφτει καρφίτσα. Ποιος τολμά να τα πει αυτά δημόσια; Ο Νίκος Δένδιας, που δείχνει να καθαρίζει στα ίσια με τον «ρομαντισμό» περί σμηνιτών και ναυτών, ξεκαθαρίζοντας ότι μόνο ειδικότητες θα μπαίνουν σε πλοία και αεροπλάνα.
Και μην ψάχνεις για στρατηγική «αρεστής διαχείρισης» της θητείας: το επιτελείο του υπουργού ακούει μόνο αριθμούς. Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να σκορπάει δυνάμεις σε κλάδους που ήδη έχουν πληρότητα πάνω από 85%. Το ερώτημα είναι άλλο: ποιος θα πει στους πολιτικούς φίλους, τις θείες και τους νονoύς ότι… η εποχή του «δώστε τον στο ναυτικό» τέλειωσε;
Great Deal ή μεγάλη παγίδα;
Το ντιλ Τραμπ με την Ευρώπη σήκωσε πανηγυρισμούς και αστερίσκους. «Είναι η μεγαλύτερη συμφωνία απ’ όλες», δήλωσε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ και κάποιοι στις Βρυξέλλες ψέλλισαν “ευχαριστούμε”. Όμως η συμφωνία έχει ψιλά γράμματα και… σκληρούς όρους.
Δασμοί 15% σε ευρωπαϊκά προϊόντα, “zero-for-zero” σε λίγα στρατηγικά, αλλά καμία απόφαση ακόμα για ποτά και ημιαγωγούς – με άλλα λόγια, παίζεται ακόμα το παιχνίδι. Και ο Τραμπ κερδίζει: 750 δισ. σε ενέργεια και εξοπλισμούς, 600 δισ. επενδύσεις. Ποιος είπε ότι δεν ξέρει dealmaking;
Στην ουσία, η Ευρώπη γλίτωσε τα χειρότερα, αλλά μάλλον έβαλε νερό στο κρασί της. Οι αυτοκινητοβιομηχανίες αναστενάζουν με ανακούφιση, η Φον ντερ Λάιεν παίζει άμυνα, και η Wall Street χαμογελά. Οι Βρυξέλλες όμως ξέρουν: ό,τι υπογράφεται με τον Τραμπ, δεν είναι ποτέ το τέλος – είναι μόνο η αρχή του παζαριού.
