Δημοσιεύτηκε στην έντυπη εφημερίδα Today Press
του Κωνσταντίνου Μπούρα
Ο Γιάννης Χουβαρδάς, το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και ο Πολιτιστικός Οργανισμός Λυκόφως παρουσίασαν μία αρκετά διαφωτιστική εκδοχή τού δίπτυχου «Οιδίπους τύραννος» και «Οιδίπους επί Κολωνώ» τού Σοφοκλή.
Ο διάσημος για τις μεταμοντέρνες σκηνοθεσίες του Γιάννης Χουβαρδάς υπερέβη εαυτόν εδώ και με ιδιαίτερο σέβας, γνώση, επιμονή, μελέτη και δραματουργική δεξιοτεχνία, μάς έδωσε ένα αφηγηματικό «ακορντεόν», όπου η ανιούσα από τα χαμηλά στα ψηλά και η αριστοτελική τραγική «κατά-στροφή» λειτουργούσαν κάπως σαν κυλιόμενες σκάλες χωρίς προσληπτικές δυσκολίες, χάρη και στους διαφωτιστικούς υπέρτιτλους στα ελληνικά και στα αγγλικά.
Οι χρονικές παλινδρομήσεις επέτυχαν κυρίως λόγω τής σκηνικής χωρικής ενότητας και συνέχειας.
Αριστοτέχνες ηθοποιοί απέδωσαν τα μέγιστα και καταχειροκροτήθηκαν από το ευσεβές κοινό.
Μόνη επιφύλαξη: ο κουστουμαρισμένος φύλακας που έκανε διαρκή την παρουσία του στα φώτα σε όλη τη διάρκεια τού έργου αποσπούσε ναρκισσιστικά την προσοχή από το εκάστοτε προκείμενο-διακείμενο, χωρίς όμως να «κλέβει και την παράσταση».
Εκτός όμως από αυτή την αδόκητη, αψυχολόγητα περίεργη πινελιά, η ανεξαρτήτως φύλου δραματικού προσώπου διανομή, η προσεκτική ένδυση, τα σκηνικά αντικείμενα, το λιτό σκηνικό, οι δραματικοί (ενίοτε μπαρόκ) φωτισμοί, το ηχητικό τοπίο… ήταν πέραν πάσης προσδοκίας και δικαίως αξίζουν τον έπαινο «επαρκών» αλλά και αμύητων θεατών.
Βεβαίως, θα προτιμούσαμε μια λιγότερο χρηστική και περισσότερο ποιητική απόδοση των τραγωδιών στη σύγχρονη ελληνική λαλιά, όμως είναι σύνηθες οι μετανεωτερικοί σκηνοθέτες να καταστρατηγούν τον χρυσούν κανόνα τής συνδημιουργίας.
Κλειδί στην καλλιτεχνική δημιουργία στο πρώτο τέταρτο, αλλά και στις αμέσως επόμενες κβαντομηχανικές δεκαετίες τού εικοστού πρώτου αιώνα, είναι η συλλογική δημιουργικότητα, ενώ το «ενός ανδρός αρχή» παραπέμπει σε άλλες εποχές «αυθεντιών»…
Έτερη παρατήρηση: δεν χρειαζόταν να τραγουδάει ή να συνεκφωνεί ο Χορός σε τόσο πεζολογική απόδοση τού αρχικού κειμένου. Θα αρκούσαν σποραδικές ομιλίες δίκην πολιτικών παρεμβάσεων.
Γενικά, η κινησιολογία, η διδασκαλία ηθοποιών και η υποκριτική ήταν αντάξιες των προσδοκιών μας.
Παράσταση που τιμάει το θεσμό των Επιδαυρίων. Ας περιοδεύσει απανταχού όπου υπάρχουν ανήσυχοι πνευματικοί άνθρωποι χωρίς παρωπίδες, που δεν επιθυμούν να είναι πρόβατα επί σφαγήν…
Η Ιστορία είναι ένας αμείλικτος μηχανισμός, μια «Δαιμόνια Μηχανή» κατά Κοκτώ, ενόσω ο Πόλεμος καταδεικνύεται «Πατήρ πάντων» (σύμφωνα με τη μυστηριώδη ρήση τού «σκοτεινού» παππού Ηράκλειτου. Ας βοηθήσουμε να μπει για πάντα στο μουσείο των «πρωτόγονων» πολιτισμών κάθε βία, κάθε επιθετικότητα εν γένει.
