Δημοσιεύτηκε στην έντυπη εφημερίδα Today Press
του Κωνσταντίνου Μπούρα
Τα ερωτικά τραγούδια είναι πάντοτε λαοφιλή, εφ’ όσον ο τεχνίτης στιχουργός και μουσικός μπορεί να συνδυάσει την Υψηλή Τέχνη με τα συνήθη διαχρονικά θέματα που απασχολούν τον άνθρωπο απανταχού της γης.
Αυτό το διατυπώνει σαφέστατα κι ο Μολιέρος στον «Μισάνθρωπό» του, όπου διαχωρίζει την εξεζητημένη τέχνη των σοφολογιότατων από την αληθινά «λαϊκή τέχνη».
Ο Κινηματογράφος, ως Έβδομη Τέχνη, αλλά και ως φτηνή, προσιτή σε όλους τους μεμυημένους ή αμύητους θεατές παγκόσμια «γλώσσα», έδωσε την ευκαιρία (και το βήμα) σε πολλούς μουσουργούς να εκφραστούν πέρα από τα στερεότυπα τής μέχρι πρότινος «σοβαρής μουσικής» (την οποία είχε ήδη δυναμιτίσει ο Μότσαρτ με το ανατρεπτικό καινοφανές έργο του).
Έτσι, ο Άστορ Πιατσόλα, γνωστός ήδη στην Ελλάδα από την δεκαετία τού 1980 χάρη στον σινεμά, έγινε μετέπειτα δημοφιλής και για τα αγαπησιάρικα, μελοδραματικά, πλήρη νεορομαντικών συμβόλων, γέμοντα ανθρωπιάς τραγούδια του, για ερωτευμένες ψυχές, για ηλιοβασιλέματα και πτηνά που απολαμβάνουν την ελευθερία των αιθέρων…
Σε αυτή την κατανυκτική βραδιά, κάτω από την Αυγουστιάτικη Πανσέληνο, η Αλίκη Καγιαλόγλου απέδειξε περίτρανα ότι η θεατρικότητα, η δραματική απεύθυνση, η εσωτερικότητα είναι τα βασικά στοιχεία επιτυχίας ενός τραγουδιστή, ανεξαρτήτων των όποιων φωνητικών επιδόσεων. Η γλώσσα τού σώματος, η ρυθμική χορευτική κίνηση, η ένδυση, η υπόδυση, η κόμμωση ακόμα συμβάλλουν σε ένα μοναδικό κι ανεπανάληπτο κάθε φορά αποτέλεσμα, που αφήνει ανεξίτηλο το μετείκασμα στην ψυχή τού καλοπροαίρετου θεατή που προσέρχεται ανοικτός στο όποιο «θαύμα».
Από την πλευρά του, ο Μίλτος Λογιάδης διηύθυνε με τόσο ιεροπρεπή συγκέντρωση σαν να ευρίσκετο σε μια μικρή κλειστή σκηνή, δίκην στούντιο με ολίγους μαθητές. Αυτή η συγκέντρωση, η ευλάβεια, η σοβαρότητα καθήλωσε το κοινό, που απέφυγε τα συνήθη άσκοπα ενδιάμεσα χειροκροτήματα των αμυήτων ενθουσιωδώς προσερχομένων θεατών-ακροατών.
Το χιούμορ κι ο αυτοσαρκασμός τής πρωταγωνίστριας έδωσαν μιαν ατμόσφαιρα βερολινέζικου καμπαρέ τού Μεσοπολέμου στο όλο συμβάν. Ακόμα και τα ρομαντικά τραγούδια – ειδικά ίσως αυτά – χρειάζονται την ιδιότυπη αποστασιοποίησή τους προκειμένου να μην μας κατακλύσει το συναίσθημα, κάτι διόλου απίθανο δεδομένου τού φυσικού σκηνικού τής λεγομένης «Μικράς Επιδαύρου», δίπλα στη βυθισμένη πολιτεία, που τώρα λέγεται Γιαλάσι.
Ανεπανάληπτη βραδιά. Σημαδιακή.
Συντελεστές:
Μουσική διεύθυνση Μίλτος Λογιάδης.
Ενορχηστρώσεις Νίκος Πλατύραχος.
Αλίκη Καγιαλόγλου τραγούδι, Κωνσταντίνος Ράπτης bajan, Σέρτζιου Ναστάσα βιολί, Βασίλης Λύκος τσέλο, Τάκης Καπογιάννης κοντραμπάσο, Μαριλένα Δωρή φλάουτο, Γιάννης Οικονόμου όμποε, Δημήτρης Δεσύλλας κρουστά, Νίκος Πλατύραχος πιάνο.
Σχεδιασμός ήχου Άγης Γυφτόπουλος.
Μακάρι να πληθαίνουν παρόμοια μεταδραματικά συμβάντα γέμοντα Ρυθμού, συμπαντικού, κοσμικού, σκηνικού και γήινου.
Μίλτος Λογιάδης – Αλίκη Καγιαλόγλου – The D Project
Αφιέρωμα στον Άστορ Πιατσόλα
Ίσως να ήταν ένα θεϊκό σημάδι όταν η μεγάλη Νάντια Μπουλανζέ παρότρυνε τον Άστορ να απελευθερώσει το όραμά του και έτσι να μας χαρίσει έναν νέο και μαγικό κόσμο, έναν κόσμο που δεν είχε υπάρξει έως τότε.
Ήταν στα μέσα της δεκαετίας του 1940 όταν ο Άστορ Πιατσόλα συνέδεσε για πρώτη φορά το αργεντίνικο τάνγκο με την τζαζ και την κλασική μουσική, με ανεξάντλητη έμπνευση και νέους αριστουργηματικούς συνδυασμούς ηχοχρωμάτων, που ένωναν το πάθος με το όνειρο και τη δεξιοτεχνία. Τα τελευταία χρόνια, σολίστ και σύνολα σε όλον τον κόσμο παρουσιάζουν τη μουσική του Πιατσόλα. Ο Μάνος Χατζιδάκις σύστησε τον Πιατσόλα στο ελληνικό κοινό το 1991, και το ελληνικό κοινό αγάπησε τη μουσική του από την πρώτη στιγμή.
Το D Project, ένα σύνολο που δημιούργησε ειδικά γι’ αυτή τη συναυλία ο σολίστ των κρουστών Δημήτρης Δεσύλλας συνεργάζεται με τη θρυλική Αλίκη Καγιαλόγλου και, υπό την μπαγκέτα του Μίλτου Λογιάδη, μπαίνει στον μαγικό κόσμο του Nuevo Tango, σε μια μοναδική συνάντηση σπουδαίων Ελλήνων μουσικών με τον κορυφαίο Αργεντίνο δημιουργό.
