Δημοσιεύτηκε στην έντυπη εφημερίδα Today Press
Ο Δήμος Αθηναίων ύστερα από συνεννόηση με τον ΟΤΕ, κατάφερε να πετύχει την απομάκρυνση δεκάδων καρτοτηλεφώνων από τα πεζοδρόμια της Αθήνας.
Για πολλά χρόνια, δεκάδες τηλεφωνικοί θάλαμοι παρέμεναν ανενεργοί σε διάφορα σημεία της πόλης, χωρίς λειτουργική χρήση, επιβαρύνοντας την εικόνα του δημόσιου χώρου και δημιουργώντας εμπόδια για πεζούς και άτομα με αναπηρία. Οι θάλαμοι αυτοί αποτελούσαν εστίες ρύπανσης, αλλά και πρόκλησης ατυχημάτων.
Ανταποκρινόμενη σε πολλά αιτήματα πολιτών, η Αντιδημαρχία Υποδομών του Δήμου Αθηναίων επικοινώνησε επανειλημμένως με τις αρμόδιες υπηρεσίες του ΟΤΕ και ζήτησε την απομάκρυνση των χαλασμένων καρτοτηλεφώνων. Μετά από αυτή την παρέμβαση, αποξηλώθηκαν σταδιακά 63 ανενεργοί τηλεφωνικοί θάλαμοι ενώ έχει προγραμματιστεί η απομάκρυνση 24 ακόμα εντός Αυγούστου. Μέχρι τον Οκτώβρη θα ακολουθήσουν επιπλέον 67 αποξηλώσεις.
Οι παρεμβάσεις αυτές εντάσσονται στη συνολική στρατηγική του Δήμου για τη μείωση του οπτικού θορύβου, τη βελτίωση της προσβασιμότητας των πεζοδρομίων και την αναβάθμιση της λειτουργικότητας του δημόσιου χώρου.
Η ιστορία των τηλεφωνικών θαλάμων
Η ιστορία των τηλεφωνικών θαλάμων ξεκινά στα τέλη του 19ου αιώνα με τον πρώτο θάλαμο να εγκαθίσταται στο Βερολίνο το 1881. Στην Ελλάδα, στα τέλη της δεκαετίας του ’30 έκαναν την εμφάνισή τους οι πρώτοι τηλεφωνικοί θάλαμοι στην Αθήνα και τον Πειραιά. Οι στιβαρές μεταλλικές τους κατασκευές και τα ευδιάκριτα σήματα καλούσαν τον κόσμο να δοκιμάσει μια πρωτόγνωρη εμπειρία: την άμεση επικοινωνία με το ακουστικό στο χέρι.
Μετά την ίδρυση του ΟΤΕ, οι θάλαμοι άρχισαν να πολλαπλασιάζονται και να γίνονται αναπόσπαστο κομμάτι της πόλης. Στις πλατείες, έξω από νοσοκομεία, κοντά σε σταθμούς, μέσα στις γειτονιές, οι μπλε καμπίνες έγιναν σημείο συνάντησης, εξομολόγησης και προσμονής. Εκεί ακούστηκαν χαρμόσυνα νέα, λόγια παρηγοριάς αλλά και οι πρώτες συμφωνίες για ραντεβού.
Το 1992 η καθημερινή εικόνα άλλαξε ξανά: η τηλεκάρτα πήρε τη θέση των κερμάτων, προσφέροντας ευκολία και ταυτόχρονα γεννώντας μια νέα συλλεκτική μανία. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’90, οι παλιοί κερματοδέκτες είχαν σχεδόν χαθεί, αφήνοντας στη μνήμη την εποχή που ένα τηλεφώνημα στον δρόμο ήταν μικρή τελετουργία.
Ο «χάρτης» του ξηλώματος
Η απομάκρυνση των καρτοτηλεφώνων ξεκίνησε από κεντρικά σημεία της Αθήνας. Ενδεικτικά:
- Σύνταγμα: Φιλελλήνων & Βασ. Αμαλίας, Λέκκα
- Πανεπιστημίου
- Ομόνοια: Πλατεία Κοτζιά, Σανταρόζα, Σατωβριάνδου, Λυκούργου, Σωκράτους & Ευριπίδου
- Μετς: Αναπαύσεως
- Κολωνάκι: Πλατεία Φιλικής Εταιρείας, Υψηλάντου
- Εξάρχεια: Στουρνάρη
- Κυψέλη: Πατησίων & Αγ. Μελετίου, Ευελπίδων & Κέρκυρας, Πλατεία Κυψέλης, Ζακύνθου & Κέρκυρας, Κρίσσης
- Πατήσια / Μεταξουργείο / Κολωνός: Λένορμαν, Αχαρνών, Κολοκυνθού, Πλατεία Αθανασίου Διάκου (Θυμαράκια)
- Γκύζη: Βαρβάκη & Μομφεράτου
- Εξάρχεια / Νεάπολη: Στουρνάρη, Καλλιδρομίου, Λ. Αλεξάνδρας
- Παγκράτι: Δαμάρεως, Υμηττού, Σπύρου Μερκούρη, Εμπεδοκλέους, Φορμίωνος
- Πετράλωνα: Δεινοχάρους (Πλατεία Μερκούρη)
- Ιλίσια: Παπαδιαμαντοπούλου
- Κουκάκι / Ν. Κόσμος: Καφαντάρη, Μιχαήλ Μπακνανά
- Αμπελόκηποι: Κηφισίας, Γρ. Ξενοπούλου & Μεσογείων, Φθιώτιδος & Δουκίσσης Πλακεντίας
Βοτανικός: Σπύρου Πάτση & Ιερά Οδός
