Ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται μπροστά σε ένα μικρό –αλλά καθόλου ασήμαντο– πολιτικό σταυροδρόμι: τι κάνει κανείς με μια έδρα που τυπικά ανήκει στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ουσιαστικά έχει γίνει βαρίδι; Την κρατάει για να έχει μικρόφωνο απέναντι στον Μητσοτάκη ή την παραδίδει για να δείξει «πολιτική ευθιξία» και να μείνει… θεατής από τον εξώστη;
Ηθικά εκτεθειμένος αν την κρατήσει, πολιτικά άφωνος αν την αφήσει – η επιλογή μοιάζει με εκείνο το κλασικό ελληνικό δίλημμα: «να φύγω ή να μείνω και να γκρινιάζω;». Κι όσο οι σύμβουλοι ψάχνουν ιδεολογική πλατφόρμα για το νέο κόμμα, η παλιά πλατφόρμα (η βουλευτική) τρίζει επικίνδυνα.
Η αλήθεια είναι πως η νέα πολιτική ταυτότητα που ονειρεύεται ο κ. Τσίπρας δεν χωράει εύκολα στη φόρμα της παλιάς ριζοσπαστικής Αριστεράς — και σίγουρα όχι στο στενό κοστούμι του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, άλλο να αλλάζεις κόμμα, κι άλλο να αλλάζεις… καθίσματα.
Γιατί στην πολιτική, το πρόγραμμα μπορεί να το γράφεις από την αρχή.
Την έδρα όμως — αν τη χάσεις — δύσκολα την ξαναβρίσκεις.
