Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ μοιάζει περισσότερο με κακόγουστο ριμέικ παρά με νέα πρεμιέρα. Μετά από μήνες σιωπής και «ανασύνταξης», ο πρώην πρωθυπουργός εμφανίζεται να διεκδικεί ξανά μερίδιο από το πολιτικό φως – αλλά με ποιο περιεχόμενο; Με ποιο αφήγημα; Η απάντηση είναι απλή: με κανένα.
Η φετινή ΔΕΘ δεν είναι το πανηγύρι του 2014, όπου ο Τσίπρας έταζε «σκισίματα μνημονίων» και υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Είναι το βήμα όπου η κυβέρνηση καλείται να παρουσιάσει μέτρα για τη μεσαία τάξη που δοκιμάζεται. Ο Τσίπρας, αντίθετα, μοιάζει να τρέχει λαχανιασμένος πίσω από την ατζέντα, προσπαθώντας να αποδείξει ότι παραμένει «παίκτης».
Το αδιέξοδο του rebranding
Ο Τσίπρας επιχειρεί ένα πολιτικό rebranding χωρίς να έχει αλλάξει τίποτα από αυτά που τον έριξαν. Χωρίς κόμμα, χωρίς σαφή ιδεολογική πυξίδα, με έναν απολογισμό γεμάτο κενά και βαρίδια. Προσπαθεί να πουλήσει «νέα αρχή», ενώ όλοι θυμούνται την προηγούμενη κατάρρευση. Στην πραγματικότητα, το μόνο που προσφέρει είναι μια προσωπική μάχη επιβίωσης, ένα στοίχημα γοήτρου.
Ο λαϊκισμός σε νέα συσκευασία
Η στρατηγική είναι η ίδια που τον έκανε γνωστό: φθηνός λαϊκισμός, καταγγελίες χωρίς προτάσεις, δημιουργία τεχνητής αναστάτωσης. Όμως η χώρα δεν είναι στο 2012. Η κοινωνία, κουρασμένη και πιο ώριμη, ξέρει να ξεχωρίζει το πυροτέχνημα από την πράξη.
Η αλήθεια
Η επιστροφή του Τσίπρα στη ΔΕΘ δεν είναι πολιτικό γεγονός – είναι προσωπικό πείσμα. Ένας πρώην πρωθυπουργός που αρνείται να συμβιβαστεί με την πολιτική του παρακμή, που επιλέγει τη σκιά της αντιπαράθεσης αντί για την ευθύνη της αυτοκριτικής.
Και κάπως έτσι, το μόνο που μένει δεν είναι η «νέα πρόταση Τσίπρα», αλλά η υπενθύμιση ότι η Ελλάδα προχώρησε – και εκείνος έμεινε πίσω.
