Η αιφνιδιαστική παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το καλώδιο Κρήτης–Κύπρου δεν είναι απλώς μια τεχνική υπενθύμιση τήρησης χρονοδιαγραμμάτων. Είναι ξεκάθαρο μήνυμα ότι οι Βρυξέλλες θεωρούν το έργο κομβικό για την ενεργειακή στρατηγική της Ευρώπης – και μάλιστα έχουν ήδη βάλει 657 εκατ. ευρώ στο τραπέζι, μαζί με ακόμη 100 εκατ. από το Ταμείο Ανάκαμψης.
Η Αθήνα, βλέποντας το έργο ως «ασπίδα» ενεργειακής ασφάλειας αλλά και ως αντίβαρο στις τουρκικές επιδιώξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, πιέζει να κλείσει κάθε εκκρεμότητα. Η Κύπρος, ωστόσο, σηκώνει χειρόφρενο: το υπουργείο Οικονομικών κάνει λόγο για μη βιώσιμο έργο, επικαλούμενο δύο μελέτες, και αρνείται να ανοίξει τη στρόφιγγα των πληρωμών.
Ο Μάκης Κεραυνός ήταν σαφής: «Έχω ενώπιόν μου δύο μελέτες που καταλήγουν στο ότι αυτό το έργο δεν είναι βιώσιμο». Με άλλα λόγια, η Λευκωσία χρησιμοποιεί το οικονομικό επιχείρημα ως μοχλό σε ένα μεγαλύτερο γεωπολιτικό παζάρι. Και το μήνυμα του προέδρου Χριστοδουλίδη προς την Αθήνα είναι εξίσου σαφές: δεν θα προχωρήσουμε χωρίς χειροπιαστές εγγυήσεις.
Πίσω από τις γραμμές, η αλήθεια είναι πως η Κύπρος φοβάται μήπως βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα σε μια νέα ένταση με την Τουρκία. Και την ίδια ώρα, στην Αθήνα αναθερμαίνονται σενάρια ερευνών στην Ανατολική Μεσόγειο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ισορροπία δυνάμεων.
Η Κομισιόν, από την πλευρά της, ρίχνει όλο το πολιτικό της βάρος, υπενθυμίζοντας ότι τα ευρωπαϊκά κονδύλια δεν είναι λευκή επιταγή. Θέλει αποτελέσματα και τήρηση χρονοδιαγραμμάτων. Το δίλημμα για τη Λευκωσία είναι πλέον ασφυκτικό: θα μείνει στο τραπέζι των ευρωπαϊκών ενεργειακών σχεδιασμών ή θα ρισκάρει να μείνει θεατής σε ένα παιχνίδι που παίζεται ερήμην της;
Το μόνο βέβαιο είναι ότι το Great Sea Interconnector δεν είναι πια ένα απλό ηλεκτρικό καλώδιο. Είναι ένα καλώδιο φορτισμένο με πολιτική, οικονομία και γεωπολιτική ένταση.
