Η ΔΕΘ είναι το πολιτικό μας «φεστιβάλ»: όλοι ξέρουμε το σενάριο, αλλά πάντα ελπίζουμε σε μια ανατροπή. Ο πρωθυπουργός θα ανέβει στο βήμα με μέτρα για εισοδήματα, στήριξη μεσαίας τάξης, πράσινη μετάβαση. Καλά ακούγονται, αλλά η κοινωνία έχει πια φίλτρα: δεν συγκινείται από εξαγγελίες· περιμένει αποτέλεσμα στο πορτοφόλι. Αν δεν το δει, καμία παρουσίαση δεν σώζει την εικόνα.
Η κυβέρνηση έχει τρεις δοκιμασίες μπροστά της. Πρώτον, να κρατήσει την ατζέντα στα χέρια της και να μην παίζει άμυνα. Δεύτερον, να δείξει ότι τα μέτρα δεν είναι διαχείριση της στιγμής αλλά στρατηγική για το αύριο. Και τρίτον, να διατηρήσει την κοινοβουλευτική της συνοχή σε ένα περιβάλλον όλο και πιο θορυβώδες. Αν πετύχει στα δύο πρώτα, το τρίτο θα είναι πιο εύκολο. Αν όχι, η φθορά θα τρέξει γρηγορότερα.
Κι όμως, το παράδοξο της εποχής είναι αλλού: η κυβέρνηση μπορεί να έχει τις δυσκολίες της, αλλά η αντιπολίτευση δείχνει να έχει ακόμη μεγαλύτερες. ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ μοιάζουν περισσότερο με κλειστές λέσχες που ανακυκλώνουν πρόσωπα και διαδικασίες, παρά με δυνάμεις έτοιμες να κυβερνήσουν. Η κοινωνία δεν βλέπει εναλλακτική πρόταση, βλέπει εσωστρέφεια. Κι όταν οι «νυν» μοιάζουν αδιάφοροι, ο κόσμος συχνά στρέφεται πίσω: στους «πρώην» που, με όλα τους τα λάθη, πρόσφεραν αν μη τι άλλο στιγμές έντασης που λείπουν σήμερα.
Η ΔΕΘ δεν θα κρίνει μόνη της την κυβερνητική πορεία. Μπορεί όμως να λειτουργήσει ως θερμόμετρο: αν ο πρωθυπουργός διατηρεί ακόμη την πρωτοβουλία των κινήσεων ή αν η φθορά τον προλαβαίνει. Το βέβαιο είναι πως, όσο η αντιπολίτευση δεν καταφέρνει να σηκώσει το βλέμμα, η κυβέρνηση εξακολουθεί να παίζει χωρίς σοβαρό αντίπαλο
