Δημοσιεύτηκε στην έντυπη εφημερίδα Today Press
της Αγάπης Κόρμπε*
*Οικονομολόγος/Διεθνολόγος, με εξειδίκευση στην Πολιτική Επικοινωνία & τα Media
Στη Γαλλία, ο Νικολά Σαρκοζί τρώει πέντε χρόνια για τις μίζες του Καντάφι. Και θα μπει μέσα, ακόμα κι αν ασκήσει έφεση. Δηλαδή, ό,τι πιο ξένο στον ελληνικό πολιτικό πολιτισμό. Γιατί εδώ, αν έκανες το ίδιο, θα έμπαινες μόνο σε πάνελ του ΣΚΑΪ. Εκεί οι πρόεδροι πάνε φυλακή. Εδώ, ούτε στης Monopoly.
Κοίτα να δεις τι γίνεται σε χώρες που δεν έχει νομοθετήσει ο Ευάγγελος Βενιζέλος! Αν είχε περάσει εκεί το αθάνατο «παράθυρο παραγραφής» και η περίφημη συνταγματική θωράκιση, τώρα ο Σαρκοζί δεν θα κοιτούσε κάγκελα· θα άνοιγε σαμπάνια. Στη Γαλλία, οι πρόεδροι πάνε φυλακή. Στην Ελλάδα, οι νόμοι έχουν τόσο μεγάλα «παράθυρα» που χωράνε μέσα τους ολόκληροι υπουργοί, μαζί με τις κουστωδίες τους. Ένας Σαρκοζί εδώ θα ήταν τιμώμενος ομιλητής σε συνέδριο για τη «Διαφάνεια και Δημοκρατία».
Στη Γαλλία, η Δικαιοσύνη στάθηκε απέναντι στον πρώην πρόεδρο. Στην Ελλάδα, όταν ανεβαίνεις στην εξουσία, το πρώτο που κυνηγάς δεν είναι η διαφθορά, αλλά η Εισαγγελέας Διαφθοράς. Και συνήθως τη βρίσκεις. Για να την καταργήσεις, να τη μεταθέσεις ή να τη μετατρέψεις σε παράρτημα Τύπου. Η γαλλική δημοκρατία μοιάζει με κράτος. Η ελληνική, περισσότερο με μπουζουξίδικο: όποιος έχει το πρώτο τραπέζι πίστα κάνει κουμάντο.
«Μα είχαμε φυλακίσει κι εμείς έναν Τσοχατζόπουλο», θα πει κάποιος. Ναι, έναν. Σαν τις εκλείψεις: θεαματικό, σπάνιο και κυρίως τηλεοπτικό. Γιατί η ελληνική εκδοχή της αθωότητας δεν είναι στα δικαστήρια, είναι στις κάμερες. Δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι δεν πήρες μίζες· αρκεί να ανοίξεις το σαλόνι σου. Κι εκεί, αντί για μάρτυρες υπεράσπισης, παρελαύνουν χρυσές Πατουλο-κουρτίνες, φωτιστικά Μουράνο και μάρμαρα Πεντέλης. Και το κοινό πείθεται: «Μα τι ωραία σπίτια έχουν οι αθώοι άνθρωποι!»
Εδώ δεν δείχνουμε αποδείξεις ότι δεν πήραμε μίζες· δείχνουμε τα προικιά μας. Καλά, κοτζάμ Σαρκοζί δεν του’κοψε να δείξει στην κάμερα τη μούχλα στον τοίχο του και μια παλιοκουζίνα 7ετίας και να πει «κοιτάξτε πώς ζω, ο φουκαράς»;
Κι όλα αυτά για έναν πρόεδρο που έχει δηλώσει ότι κατάγεται και από την Ελλάδα. Μπορεί να έχει ελληνικό αίμα, αλλά το DNA δεν λέει ψέματα. Έλληνας πολιτικός που καταλήγει στη φυλακή ως ένοχος με αποδείξεις, δεν είναι γνήσιος. Είναι εισαγόμενος.
Αλλά η υπόθεση δεν είχε μόνο Σαρκοζί. Είχε και Κάρλα. Η κυρία Μπρούνι, μόλις άκουσε την απόφαση, έσκισε έξαλλη το μικρόφωνο τηλεοπτικού συνεργείου. Ακόμη κι η Μπρούνι, δηλαδή, είχε πιο ελληνική αντίδραση απ’ τον Σαρκοζί. Σ’εμάς, οι πρώτες κυρίες δε σκίζουν μικρόφωνα· σκίζουν σε υπερκομψότητα.
Αν, βέβαια, ο Σαρκοζί είχε Έλληνα συνήγορο, όλα θα ήταν αλλιώς. Ο Δημητρακόπουλος θα αγόρευε σε σπαστά γαλλικά «Ζαμέ Αετέ Κορωπί, ΖΑΜΕ» κι εκεί που οι Γάλλοι θα πάγωναν, εδώ θα τον αποθέωναν όρθιοι.
Με τέτοιον συνήγορο, όχι μόνο δεν θα έμπαινε φυλακή· θα έβγαινε με βραβείο και χρηματοδότηση. Θα παρουσίαζε το case ως «πράσινη μετάβαση χρηματορροών από τρίτες χώρες», θα κούμπωναν κι ένα ΕΣΠΑ για «πράσινες βαλίτσες» και θα του έδιναν και χορηγία να μιλήσει σε πάνελ για τη διαφθορά των άλλων.
Γιατί στην Ελλάδα, με τον σωστό δικηγόρο, δεν αθωώνεσαι μόνο. Βγαίνεις και μ’επιδότηση.
Στη Γαλλία ο Σαρκοζί πάει φυλακή. Στην Ελλάδα θα τον είχαμε βάλει στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας. Εκεί οι πολιτικοί πληρώνουν για τα λάθη τους· εδώ πληρώνονται για τα λάθη τους.
Η Γαλλία μας δείχνει ότι ακόμη κι οι μεγάλοι πέφτουν. Εμείς δείχνουμε ότι ακόμη κι όταν πέφτουν, θα βρούμε μια καρέκλα να τους καθίσουμε. Και στο τέλος, τους αποχαιρετούμε με δόξες, τιμές και δημοσία δαπάνη.
Κι όσο η Ευρώπη μας δείχνει πώς λειτουργεί ένα κράτος δικαίου, εμείς συνεχίζουμε την παράδοση: με νόμους που βολεύουν, με «παράθυρα» που αερίζουν και με μια κοινωνία που ξεχνάει.
Η Γαλλία έχει Μοντεσκιέ. Εμείς έχουμε ρεμπεσκ, εεε, Ελύτη.
